اشاره: پيشنهاد دادم کمي به ادبيات و داستان دفاع مقدس بپردازيم، ولي تا کنون نظري نرسيده است. در اين فرصت نکته اي بيان مي شود و شرح و تفسير و معرفي ارگان ها و کارشناسان بماند براي بعد.

ديري است افرادي که خود به ارزش هاي ناب دفاع مقدس اعتقادي ندارند و در آثار خود نيز، ايثارگري و ولايت مداري فرزندان دلاور اين آب و خاک را به سخره گرفته اند، سند هيئت هاي کارشناسي ادبيات داستاني را به نام خود زده اند و بسان يک باند مافيايي، در ارگان هايي که بنا به وظيفه ي ذاتي، به نام دفاع مقدس، فعاليت هاي فرهنگي و هنري دارند و از بيت المال تغذيه مي شوند، نفوذ کرده و مستقر شده اند.

طبيعي است که اين گروه کارشناسان، آثار ارزشي را برنمي تابند و به يقين يکي از دلايل اصلي فقدان آثار ارزشمند (به ويژه رمان) با موضوع دفاع مقدس، همين امر است. اين جماعت هر گاه به اثري برمي خورند که به لحاظ ساختار استحکام خوبي دارد و به تبيين ارزش هاي دفاع مقدس و روحيه ي ايثار و شهادت طلبي پرداخته است، مي گويند اين اثر فاقد نگاه نو و جديد است و سپس با همين انگ از تأييد آن اثر خودداري مي کنند. از منظر ايشان اثري نگاه نو دارد که ضد دفاع مقدس نوشته شده باشد!!! اين جانب در حسرت فهم اين نکته مي سوزم که چرا متوليان امر، موضوع به اين روشني را نمي بينند؟ و اگر مي بينند چرا به رفع آن اقدام نمي کنند؟ چرا يک باند مافيايي اهل قلم، اين همه بايد قدرت داشته باشد که به تنهايي ارزش هاي دفاع مقدس را بايکوت کنند؟

چرا؟

داستان نويسي را بايد از خواندن داستان هاي خوب شروع کرد. مطالعه ي مستمر داستان، آموزش غير مستقيم نويسندگي محسوب مي شود و هستند کساني که بدون مطالعه ي هيچ کتاب آموزشي و بدون گذراندن هيچ دوره ي آموزشي، داستان هاي خوبي نوشته اند.

از آنجا که داستان در باره ي انسان و زندگي نوشته مي شود، داستان نويس بايد در زمينه ي تمامي علومي که به انسان و زندگي مربوط مي شود - علوم انساني - نيز مطالعه داشته باشد.

از طرفي چون انسان موجودي است که علاوه بر بعد مادي داراي بعد آسماني و روحاني است، نويسنده بايد از علوم غير مادي (غيب ، روح، فلسفه ، دين و ...) نيز بهره ي کافي داشته باشد.

ديگر اينکه نويسنده بايد در انواع ادبي و هنري (تئاتر، سينما، نقاشي، شعر و ...) نيز مطالعه و دقت داشته باشد تا جايگاه داستان را در دنياي ادب و هنر بشناسد.

با اين تفاصيل در مي يابيم که نويسندگي دايره ي گسترده اي دارد و نويسنده کسي است که بيشترين اطلاعات را راجع به زندگي و انسان دارد. البته نبايد فراموش کرد که آنچه براي داستان نويس اهميت بيشتري دارد، مطالعات داستاني، ادبي و هنري است.

زماني که هنرمند بالقوه (!) بهره ي کافي از ادبيات داستاني، انواع هنري، علوم انساني و علوم غير مادي به دست آورد، زمان آموزش فنون نويسندگي فرا مي رسد.

آموزش مي تواند مستقيم (درمحضر اساتيد فن) يا غير مستقيم (با مطالعه ي کتاب هاي آموزشي) و يا ترکيب مناسبي از دو روش مستقيم و غير مستقيم باشد.