در برخي مطالب وبلاگ و تبادل نظري كه در بخش نظرات با دوستان داريم، نكاتي در خصوص چسبيدن افرادي به پيكره ي ادبيات پايداري و توزيع ناعادلانه ي جوايز مطرح بود. ذكر اين توضيح ضروري است كه دعوا بر سر چند عنوان و تعدادي سكه نيست! اگر هم هست بنده چنين داعيه اي ندارم. ايراد بنده به اين است كه برخي نويسندگان به لحاظ انديشه مشكل دارند و ارزش هاي دفاع مقدس را در آثار داستاني شان لگد مال مي كنند، آن گاه جايگاه هاي ارزشي را اشغال مي كنند و جوايز هم از طرف تيم خودشان به خودشان تعلق مي گيرد!

اگر آثار اين نويسندگان به لحاظ درون مايه و محتوا مشكلي نداشت، اهميتي نداشت كه به جاي دهم شدن و دريافت نيم سكه، مثلاً اول شود و 10 سكه جايزه بگيرد. در هر جشنواره اي چنانچه پس از داوري ِ آثار، تيم داوري تغيير كند، برگزيده ها نيز به صورت طبيعي تغيير مي كند ؛ چرا كه عنصر سليقه نقش مهمي در گزينش ها دارد و البته نبود دستورالعمل تدوين شده نيز مزيد بر علت است.

اين نكته يادآوري شد تا كساني گمان نكنند اگر گاهي انتقادي مي شود، دغدغه ي جايزه وجود دارد و مثلاً اگر منتقدين به جوايزي برسند، مشكل حل مي شود، نه خير! ايراد ارزشي است و منتقد را نمي توان خريد. حتي شايد بد نباشد اشاره كنم كه نويسنده ي همين سطور هرگاه در جشنواره اي شركت جسته، به لطف خدا از رتبه بي نصيب نمانده است. اما هم بنا به مشكلات روزگار و هم به دليل اهم تشخيص دادن برخي امور فرهنگي و در يك كلام به خاطر رسيده به دغدغه ها، گاه جشنواره ها را از دست داده است. حتي گاهي نوشتن با زحمت فراوان در چنين وبلاگي را، از نوشتن براي جشنواره مهم تر تشخيص داده است.