خواسته يا ناخواسته در مورد ژوليس سزار يا همان نويسنده ي وبلاگ يادداشت هاي امپراطور نوشتم. اخيراً به اصطلاح نامه اي از امير قادري (؟) كه از خود سزار گمنام تر است و البته زبان نوشته به شدت شبيه سزار و همسر سزار است! و تأييد مي كند كه همه ي اينها نوشته ي يك نفر است، در وبلاگ درج شده تا مثلاً به واقع نمايي داستان هاي قبلي كمك كند؟!

در قسمتي از اين نامه مي خوانيم:« ميخواهم رازي را در باره او با شما که بهترين دوستان او هستيد در ميان بگذارم . داني بارها و بارها گفته بود که : من از جنس آبم . کودک و زاده دريا هستم . پس از مرگ خاک من را قبول نمي کند و پسم مي زند . اگر مرا در خاک دفن کنند خيلي زود خاک مرا از خود خواهد راند و از گور بيرونم مي اندازد . پس از مرگ بايد به دريا سپرده شوم ... و بعد تاکيد مي کرد که قبل از مرگ به دوستاني که مي دانم فرمانم را اجرا خواهند کرد . وصيت مي کنم که بعد از مرگ ، سه روز بعد از دفن کردنم ، مرا از خاک بيرون کشند و به دريا بسپارند . براي همين او را در جنوب ايران بنا به وصيت خودش دفن کردند . قطعا براي اينکه به دريا نزديک باشد و نبش قفبرش براي سربازانش آسان باشد . براي همين يقين دارم داني اکنون در عمق هزار پائي خليج فارس است . »

متأسفانه نويسنده ي اين وبلاگ بدون توجه به ارزش هاي دفاع مقدس و بدون توجه به احكام شرعي با توليد يك شخصيت داستاني و در كنار توجه به ارزش ها، چنين ضد ارزش هايي را هم ترويج مي كند.

دوستاني كه ناديده با اين وبلاگ هم راه شده اند، لطفاً در وراي احساسات پاك خود كمي هم انديشه كنند.