سه شنبه ي قبل در همين وبلاگ خوانديد که مجله ي بين المللي تايم طبق سنت هر ساله اش، مرد سال جهان را با نظر سنجي انتخاب مي کند. در حالي که هوگو چاوز و دکتر محمود احمدي نژاد در صدر اقبال نظردهندگان بودند، مديران و تحريريه ي اين مجله از معرفي مرد سال جهان، سر باز زدند.

ماجرا از آنجا آغاز شد که مجله ي بين الملي تايم، 26 نفر را به عنوان نامزد دريافت مرد سال جهان معرفي کرده بود. اين افراد کساني بودند که بيشترين خبر در مورد آنها توليد شده بود و توجه مخاطبين رسانه هاي جهان را به خود جلب کرده بودند. در ميان اين افراد، اسامي رهبر کره شمالي (كيم جونگ ايل) ، پاپ بنديکت شانزدهم، ديک چني، رامسفلد و رئيس جمهور تقلبي ايالت متحده (گرگ بوش) نيز ديده مي شدند. اين مجله همچنين اسامي رئيس جمهور کشورمان و هوگو چاوز را، به اميد اختصاص دادنِ درصد کمي از آرا، اعلام کرده بود.

در حالي که چند روز پيش تحريريه ي تايم اعلام کرده بود که دکتر احمدي نژاد و هوگو چاوز در جايگاه اول کسب جايزه ي مرد سال جهان قرار دارند و در سايت اين مجله هم قابل رويت بود، ناگهان در يک اقدام بي سابقه، مديران تايم از معرفي مرد سال جهان سرباز زدند. اين توهين به خوانندگان و نظردهندگان، با يک ادعاي دروغ نيز همراه شد.

سردبير تايم (ريچارد استنگل) گفت:«انسان هايي از سراسر كره ي زمين در حال تأثير گذاري بر سياست هاي روزنامه نگاري ما هستند. مسيرهاي ارتباطي ما را دگرگون کرده ‌‌اند و حتي آنها طرز فکر ما را در رابطه با جنگ تغيير داده‌اند.» وي گفت:« مرد سال 2006 شما هستيد. شما مشتريان و مخاطبيني که عصر اطلاعات را دگرگون كرده‌ايد.» اگر ريچارد استنگل راست مي گفت، بهتر بود به آراي مردم جهان احترام مي گذاشت و مرد سال را معرفي مي نمود. واقعيت اين است که تايم و به عبارت کلي تر، غول رسانه اي غرب، حقيقت را برنمي تابد و به گردش آزاد اطلاعات اعتقادي ندارد. اين هم يک نمونه ي ديگر از پايبندي رسانه هاي – به اصطلاح معتبر – غربي در برخورد با واقعيت، آزادي و آراي مردم است. تحريريه ي تايم در حالي با اين وقاحت از پايبندي به آراي مخاطبينش سرباز زد که سردبير آن (استنگل) نتوانسته بود اقبال مردم جهان به هوگو چاوز و رئيس جمهور کشورمان را انکار کند و گفته بود:«دکتر احمدي نژاد بيشترين تأثير را بر تحولات خاور ميانه دارد و در بين مردم منطقه و حتي مردم غرب طرف داران زيادي دارد.» ديگر براي مردم آزاد انديش دنيا ثابت شده است که آنچه رسانه هاي غربي در باره ي آزادي و گردش آزاد اطلاعات مي گويند ادعايي بيش نيست و سيطره ي قدرت هاي استکباري بر رسانه هايشان – و جعل خبر و دروغ پراکني ِ گستاخانه توسط آنها - انکار ناپذير است.