وعده اين بود که بحث گذشته را دنبال کنيم ؛ اما واقعيت اين است که شواهدي دال بر اينکه ميزبانان جلسه ي وبلاگ نويسان در نهاد رياست جمهوري، به نظر دوستان اهميت بدهند وجود ندارد. بدتر از آن اينکه حتي دليلي بر مطالعه ي مطالب وجود ندارد و دريغ از يک کامنت از طرف حضرات در يکي از وبلاگ هايي که در اين باره نوشته اند. شايد آقايان شأن خود را اجل از اين مي دانند که به کامنت نويسي در وبلاگ ها بپردازند و در چنين شرايطي بايد به وبلاگ نويس حق بدهند که فکر کند نظرات کاربردي اش، وقتي در وبلاگ قلمي مي شود، به باد هوا تبديل مي شود.

فقط دوستان ميزبان در نظر داشته باشند که اشتغال در آن نهاد محترم، في نفسه شأنيتي براي ايشان ايجاد نمي کند ؛ مهم توانايي، تلاش، درايت و استفاده ي صحيح از نظرات و توانمندي دوستان است. نکته ي ديگر اينکه وبلاگ نويسان سواي از نويسندگي در وبلاگ شخصيت حقيقي (علمي، فرهنگي ، هنري و ...) دارند و مبادا دوستان محترم که ميزباني جلسه ي افطار را بر عهده داشتند، ايشان را يك مشت رعاياي وبلاگ نويس در نظر بگيرند و همان گونه که يکي از ايشان در جلسه هم گفت، فکر کنند همين که نوشته ي يک وبلاگ نويس را کسي يا كساني (که بنا به هر علت اکنون در بخش مشاورين جوان مشغول کار اند) مي خوانند، بلاگر بايد خدا را هم شکر کند و کلاهش را به آسمان نمي دانم چندم بيندازد.

از اين رو با پوزش از دوستاني که قصد دنبال کردن بحث را داشتند، عرض مي شود که هر گاه فصحت ميدان ارادت، از کساني که توقع مي رود ايجاد شد، بحث ادامه خواهد يافت.

فصحت ميدان ارادت بيار         تا بزند مرد سخن گوي، گوي